.بدان ! خداوند ج همه انسانها را دوست دارد
هر انسانی، روی کره زمین برای هدفی از اهداف مهم و زیبای خداوند جل جلا له خلق گردیده است. در خلقت تک تک انسانها و هر زیروح ‌دیگر، در هر کنج و کنار زمین و کاینات ، مصلحتی است

کمی تفکر کن. خدا بخاطر تو و بخاطر زندگی تو و بخاطر زیبا ماندن تو، انسانهای دیگر و مخلوقات غیر انسانی- ملایک/فرشتگان ، اجنه، آسمان ها، زمین، کوه ها و آب ها را خلق نموده، وجود تو – با این همه مخلوقات- ارتباطات معنوی و ملکوتی دارد. اگر تو پنداری من دارای معیوبیتی هستم، شاید از دیگران پاهین تر هستم، خدا مرا دوست ندارد، چرا چنین کرده… وغیره… این کاملا درست نیست.

[ ارزش هستی ات را درک کن ! ]

برای پنج دقیقه در مورد وجودت فکر کن ! تا به حال که زیستی، چقدر خیری از تو برای اطرافیانت ، برای انسانیت و برای کاینات رسیده است. بالای زندگی چند انسان دیگر اثر گذاشتی، چقدر روح ها از برکت انسانیت تو با خدا متمایل شدند. باید بدانی هر عمل، ولو یک تبسم باشد، روح انسان دیگری را با محبت لمس میکند، او را امیدوار میسازد؛ تو نمیدانی، ولی حقیقت امر همین است!

برای پرنده ای ارزن می اندازی، سگکی را نوازش میدهی. فکر میکنی به هدر میرود ؟

من در خواب عمیقم. پشه به بالینم می آید، مرا بیدار می‌سازد. آن بی وجه نیست. در آن بیدار شدن از خواب ، همان لحظه ، چیزی است. من نمیدانم. خدا میداند. خود پشه هفت روز زندگی دارد ولی برای خاطری خلق شده بود و یکی مهمش این بود که مرا از خواب برخیزاند. سگ آواز میکشد، طیور میخوانند. چرا خدا این مخلوقات را عبث بیافریند ؟

برویم طرف آسمان ها ! ستاره ها را ببین، هر کدام وظیفه ای را روزانه , از ملیون ها سال بدینسو، بخاطر من و تو انجام میدهند تا من و تو زندگی نماییم.

آسمان ابر آلود است. ولو یک سال توام ابری باشد، ولی بدان ، آفتاب در عقبش است و برای تو میدرخشد ! تنها برای نیاکان ما خلق نشده بود. برای من و تو هم است.

مهتاب شب های تاریک را برای من و تو روشن می‌سازد تا با زیبایی اش ره خود را دریابیم و از وجود زیبایی اش لذت ببریم. فکر می‌کنی این همه عبث خلق گردیده است؟

مخلوقات از عالم های دیگر در خدمتت اند. آیا در موردش فکر کرده ای ؟

مرگ حق است، ولی برای مرگ خلق نشده ای . خلق شده ای تا سفر زندگی را به پایان رسانیده ، به مقصد اصلی برسی. آخر امر را نه تو‌ میدانی، نه من ! ولی مرگ پایانش نیست! هرگز ! زیاد سوال مکن.
عالم های دیگر در انتظارت اند. مسولیت تو حالا ، به پایان رسانیدن این سفر، به زیباترین و امن ترین وجه اش است.

خلقتت مگر تصادفی خو‌ نیست!
چرا هفت بلیون تصادف با هم شبیه باشند؟ چرا “تصادفی ها” مختلف نیستند.

همه ما ، از ازل، به خواست خدا – به هر گونه که هستیم- قدر و‌اندازه شده، سپس خلق شدیم. در زندگی چه می آید، چه میرود ، آن تعین شده است. اگر هر روز از خواب برخاسته و هر چیز را زیر سوال ببری، خود را جگر خون ساخته و بلاخره روزی، برای خودت دیگر اهمیتی قایل نمیشوی، بخاطریکه قدر و منزلتت را خود، زیر پا کردی!

این‌ همه کاینات‌و کهکشان ها، بخاطر من و تو، هر روز منظم در کار اند. تو خودت را چه فکر کرده ای؟ عبثی ؟ نه !

از خواب با تبسم برخیز ، اطرافیانت را ببوس ، روز را خوش آمدید بگو ، آماده شو ، بیرون برو ، کار کن، دوستی هایت را محکم نگهدار . همه چیز برای همیش به یک‌منوال باقی نمی ماند.

[ خودت را دوست داشته باش ! ] امید به خدا داشته باش! هیچ انسانی در دنیا ، بدون رنجی و غمی نزیسته است. چه شاه باشد، چه گدا باشد، چه ملک باشد چه دیو ، همه در کار هستند. هیچ کسی، روزی را با آسایش تمام نمی گذراند. اگر به هر نقطه روزت توجه کنی، شاید اکثر اوقات رنجورت سازد. اگر مثبت بیاندیشی و مثبت ببینی، قدر ات را بدانی، خودت را دوست داشته باشی، هر لحظه بودنت در زمین را با دلیلی ببینی- در اصل و با اصل زیستی!

ولی اگر چنین پنداری که تمام زندگی از برای بیدار شدن از خواب، خورد و‌نوش یکنواخت و واپس خواب است؛ معنی اصلی زندگی و زندگی کردن را ندانستی.

[ بالا بیاندیش . تا میتوانی بالا بیاندیش ! ] بالاترین ها بیاندیش‌ ! دلایل خلقتت را بدان، اهداف تعین کن، برای آن کار کن، مبارزه کن. اگر خسته شدی، کمی تفریح کن، باز از سر گیر- تا بدان برسی ! ورنه زندگی بیش از زندانی برایت نخواهد بود.

به حرف هایم و حرف های ضمیرت گوش کن. صرف یکبار زندگی میکنی. بر هدرش مده ! ❤️
اختیار در دست توست ! 👈

نورین خواجه ایشان

۲۳ عقرب ۱۴۰۰
۸ ربیع الثانی ۱۴۴۳

م.ق. ۱۴ نومبر ۲۰۲۱